پوشش‌های عزل: خط اول دفاع در بیمارستان‌ها

چرا پوشش‌های عزلی برای پیشگیری از عفونت‌های اکتسابی از محیط درمانی (HAIs) حیاتی هستند؟

عفونت‌های اکتسابی از محیط درمانی (HAIs) ایمنی بیماران را تهدید کرده و منابع بیمارستانی را تحت فشار قرار می‌دهند و سالانه منجر به ۶۸۷٬۰۰۰ عفونت در ایالات متحده می‌شوند (مرکز کنترل و پیشگیری بیماری‌ها، ۲۰۲۳). این رویدادهای قابل پیشگیری، طول مدت اقامت در بیمارستان را افزایش داده، خطر مرگ‌ومیر را بالا می‌برند و ۲۸ میلیارد دلار به هزینه‌های مراقبت‌های بهداشتی اضافه می‌کنند. استفاده صحیح از پوشش‌های عزلی برای قطع زنجیره انتقال عفونت امری حیاتی است.

بار فزاینده عفونت‌های اکتسابی از محیط درمانی (HAIs)

عوامل بیماری‌زا از طریق تماس مستقیم با سطوح یا مایعات آلوده در محیط‌های بالینی منتشر می‌شوند. پرستاران در هر شیفت به‌طور میانگین ۳۵ بار با لباس‌های خود تماس دارند—که این امر فرصت‌های متعددی برای قرار گرفتن در معرض عوامل بیماری‌زا فراهم می‌کند. در صورت عدم وجود موانع مؤثر، ارگانیسم‌های مقاوم چنددارویی مانند MRSA و C. difficile بین بیماران و کادر درمان منتقل می‌شوند. مطالعات نشان می‌دهند که استفاده مناسب از لباس‌های عزل، انتقال عوامل بیماری‌زا را تا ۶۰٪ کاهش می‌دهد.

چگونه سلامت ساختاری لباس‌های عزل، مسیرهای کلیدی انتقال را مسدود می‌کند

لباس‌های عزل از کادر درمان در برابر رویدادهای پاششی و سطوح آلوده در طول اقدامات پرخطر محافظت می‌کنند. سلامت ساختاری ماده تعیین‌کنندهٔ کارایی محافظتی است:

• مقاومت نسبت به مایعات از نفوذ عوامل بیماری‌زا در طول اقدامات تولیدکننده ائروسل (مانند اینتوباسیون) جلوگیری می‌کند
• مقاومت خ逢 در طول انتقال بیماران یا موقعیت‌های اضطراری (مانند کد بلو) نقاط نشت را از بین می‌برد

بررسی‌های صنعتی نشان می‌دهد که ۲۵٪ از تیم‌های پیشگیری از عفونت، وقوع حادثه‌های نفوذ مایع از روی لباس محافظ را مشاهده می‌کنند، در حالی که ۴۵٪ از این تیم‌ها پارگی لباس محافظ را در طول مراقبت‌های روتین گزارش می‌دهند. کیفیت ثابت لباس‌های محافظ، انتقال میکروارگانیسم‌ها را مختل می‌کند— به‌ویژه در نواحی آستین‌ها و تنه که شایع‌ترین نقاط آلودگی هستند.

درک سطوح AAMI PB70: تطبیق حفاظت لباس‌های جداسازی با خطر بالینی

معنای چهار سطح AAMI از نظر مقاومت در برابر مایعات و زمینه‌های استفاده

بر اساس استاندارد AAMI PB70 انجمن پیشرفت ابزارهای پزشکی (AAMI)، پوشش‌های عزلی به چهار سطح مختلف حفاظت تقسیم می‌شوند. در پایین‌ترین سطح، پوشش‌های سطح ۱ قرار دارند که حفاظت بسیار اندکی ارائه می‌دهند و در واقع تنها برای مواردی مانند معاینات روتین بیماران—که احتمال تماس با مایعات بدنی بسیار کم است—کافی هستند. با ارتقای سطح، پوشش‌های سطح ۲ در شرایطی مانند گرفتن نمونه خون یا انجام بخیه، که ممکن است تماسی با مایعات رخ دهد، حفاظت جامع‌تری فراهم می‌کنند. در موارد تروما یا رویه‌هایی که با پاشش مایع همراه هستند، کارکنان حوزه سلامت نیازمند حفاظت سطح ۳ هستند که در برابر پاشش‌های تحت فشار مقاومت بیشتری دارد. بالاترین سطح، سطح ۴ است؛ این پوشش‌ها عموماً به‌عنوان پوشش‌های جراحی در نظر گرفته می‌شوند و بالاترین مقاومت ممکن را در برابر مایعات خطرناک تحت فشار ارائه می‌دهند. این سطح از طریق استانداردهای خاص ASTM به‌نام‌های F1670 و F1671 به‌طور دقیق آزمون شده است تا اطمینان حاصل شود که عملکرد واقعی آن مطابق با ادعاهای اعلام‌شده است.

تأثیر واقعی در دنیای واقعی: چگونه انتخاب استاندارد سطوح AAMI منجر به کاهش ۳۲٪ عفونت‌های مرتبط با مراقبت‌های بیمارستانی (HAIs) شد

بیمارستان‌هایی که انتخاب پوشش‌های محافظ بدن (گان) را بر اساس پروتکل‌های تعیین‌شده و متناسب با استاندارد AAMI PB70 اجرا کردند، بهبود چشمگیری در کنترل عفونت‌ها مشاهده نمودند. یک شبکه بیمارستانی در ایالت میشیگان طی ۱۸ ماه پس از اعمال الزامی‌سازی تخصیص گان‌ها بر اساس سطح خطر، عفونت‌های مرتبط با مراقبت‌های بیمارستانی (HAIs) را ۳۲٪ کاهش داد:

• سطح ۱: محیط‌های مراقبت بلندمدت با خطر کم
• سطح ۲/۳: رویه‌های اورژانس و بخش مراقبت‌های ویژه (ICU) با خطر متوسط
• سطح ۴: جراحی‌های با قرارگیری بالای در معرض عوامل عفونی

این رویکرد سلسله‌مراتبی با تطبیق مقاومت ساختاری گان با سناریوهای بالینی، انتقال عوامل بیماری‌زا را جلوگیری کرد و هم از محافظت ناکافی و هم از مصرف افراطی و غیرضروری گان‌های سطح ۴ جلوگیری نمود.

اعتبارسنجی عملکرد گان‌های جداسازی: استانداردهای آزمون ASTM و ISO

چرا ادعاهای صرفاً «مقاوم در برابر مایعات» بدون ارائه داده‌های آزمون‌های ASTM F1670 و F1671 کافی نیستند

برچسب‌های مبهم «مقاوم در برابر مایعات» که سازندگان روی محصولات خود قرار می‌دهند، اطلاعات چندانی دربارهٔ میزان واقعی محافظت‌کنندگی آن‌ها در اختیار ما قرار نمی‌دهند. اثبات واقعی از آزمون‌های خاص استاندارد ASTM—یعنی F1670 و F1671—حاصل می‌شود که به‌طور دقیق میزان توانایی یک ماده در جلوگیری از عبور مواد خطرناک را اندازه‌گیری می‌کنند. آزمون F1670 به بررسی نحوهٔ نفوذ خون مصنوعی از طریق ماده تحت فشار می‌پردازد؛ همان‌گونه که در روند روش‌های پزشکی رخ می‌دهد. در مقابل، آزمون F1671 با استفاده از باکتریوفاژ Phi-X174—که جایگزینی برای ویروس‌های موجود در خون محسوب می‌شود—بررسی می‌کند که آیا ویروس‌ها قادر به عبور از ماده هستند یا خیر. بیمارستان‌هایی که صرفاً بر اساس ادعاهای شرکت‌ها و بدون بررسی گواهی‌های معتبر عمل می‌کنند، با ریسک‌های واقعی مواجه می‌شوند. مطالعات نشان داده‌اند که لباس‌های محافظ (گان) که این استانداردها را برآورده نمی‌کنند، در شرایط واقعی بیمارستانی ۲۸٪ بیشتر اجازهٔ عبور مواد را می‌دهند. این آزمون‌های استاندارد، پاسخ‌های شفافی دربارهٔ توانایی مواد در جلوگیری از عبور میکروارگانیسم‌ها در سطح میکروسکوپی—که مهم‌ترین سطح از نظر محافظت محسوب می‌شود—ارائه می‌کنند. صرفاً استفاده از کلمات نمی‌تواند این نوع ادعاهای علمی را تأیید کند.

تفاوت‌های کلیدی بین آزمون نفوذ خون (F1670) و آزمون نفوذ ویروسی (F1671)

تفاوت‌های اساسی‌ای بین این دو استاندارد مکمل ASTM وجود دارد:

استاندارد F1670 بر قرارگیری فوری در معرض مایعات در اقداماتی مانند شست‌وشوی زخم تمرکز دارد، در حالی که استاندارد F1671 به تهدیدهای ویروسی زیرمیکرونی در طول اقدامات پرخطر می‌پردازد. پوشش‌های محافظ (گون‌ها) که هر دو این استانداردها را اجرا می‌کنند، لایه‌های حفاظتی جامعی فراهم می‌سازند و نسبت به گون‌هایی که تنها یکی از این استانداردها را دارند، ابتلا به عفونت‌های بیمارستانی (HAIs) را ۱۹٪ کاهش می‌دهند.

انتخاب گون مناسب بر اساس محیط و اقدام بالینی

چارچوب مبتنی بر ریسک: همسو‌سازی نیازهای بخش مراقبت‌های ویژه (ICU)، اورژانس (ED) و مراقبت‌های بلندمدت با الزامات سطح AAMI

بیمارستان‌ها و کلینیک‌ها به سیستمی نیاز دارند که سطوح محافظتی پوشش‌های پزشکی را با شرایط واقعی حاکم بر بخش‌های مختلف تطبیق دهد. به‌عنوان مثال، بخش‌های مراقبت ویژه که با رویه‌هایی سروکار دارند که ذرات معلق در هوا ایجاد می‌کنند، عموماً به پوشش‌های سطح ۳ یا ۴ استاندارد AAMI نیاز دارند، زیرا این پوشش‌ها در برابر مایعات محافظت بهتری فراهم می‌کنند. در مقابل، اتاق‌های اورژانس که کادر در آن‌ها اغلب با شرایط نامشخصی روبه‌رو می‌شوند، معمولاً از پوشش‌های سطح ۲ یا ۳ استفاده می‌کنند. مراکز مراقبت سالمندان معمولاً برای مراقبت روزمره از بیماران از پوشش‌های سطح ۱ یا ۲ استفاده می‌کنند، مگر اینکه شیوع بیماری‌ای رخ داده باشد؛ در این صورت سطح محافظت افزایش می‌یابد. هدف اصلی این است که مدت زمان تماس فرد با مایعات بدنی، حجم مایعات درگیر و همچنین خطر بالقوه عوامل بیماری‌زا ارزیابی شود. رعایت صحیح این امر اهمیت بسزایی دارد، زیرا عدم استفاده از سطح مناسب محافظت می‌تواند نرخ عفونت‌ها را تا ۴۰٪ افزایش دهد. از سوی دیگر، استفاده از پوشش‌های سطح بالاتر در شرایطی که لازم نیست، تنها منجر به هدررفت منابع بدون ایجاد ارزش افزوده واقعی می‌شود. وقتی کادر پزشکی برای هر موقعیت پوشش مناسبی را انتخاب می‌کند، ایمنی همه افراد افزایش یافته و بیمارستان‌ها در بلندمدت صرفه‌جویی مالی نیز خواهند داشت.

سوالات متداول

عفونت‌های مرتبط با مراقبت‌های بهداشتی (HAIs) چیستند؟

عفونت‌های مرتبط با مراقبت‌های بهداشتی، عفونت‌هایی هستند که بیماران در حین دریافت درمان در مراکز ارائه خدمات بهداشتی و درمانی به دلیل حضور سویه‌های مقاوم به چند دارو یا عوامل بیماری‌زا به آن‌ها مبتلا می‌شوند.

استاندارد AAMI PB70 چیست؟

استاندارد AAMI PB70، پوشش‌های محافظ (گان) انزوا را در چهار سطح مختلف حفاظت طبقه‌بندی می‌کند و مقاومت آن‌ها در برابر مایعات و مناسب‌بودن برای رویه‌های پزشکی مختلف را ارزیابی می‌نماید.

آزمون‌های ASTM F1670 و F1671 چگونه اثربخشی گان‌ها را تضمین می‌کنند؟

آزمون ASTM F1670 نفوذ خون را تحت فشار شبیه‌سازی می‌کند، در حالی که آزمون F1671 نفوذ ویروس‌ها را با استفاده از مدل باکتریوفاژ ارزیابی می‌کند. این آزمون‌ها قابلیت‌های حفاظتی گان را تأیید می‌کنند.

چرا انتخاب سطح مناسب گان اهمیت دارد؟

تطابق سطح حفاظت گان با خطر بالینی، ایمنی کافی برای کارکنان حوزه بهداشت و درمان را تضمین می‌کند و از انتقال عفونت جلوگیری می‌نماید، در عین حال از استفاده غیرضروری از گان‌های با سطح حفاظت بالا نیز جلوگیری می‌شود.